ترقى و توسعهء زندگى عمومى خواستن حرص نيست . حرص ، توقف روى پول و جنبه هاى پست و حيوانى است . حرص ، استخدام نيروى ابتكار و قدرت زائدالوصف بشر است در خدمت تمايلات شخصى و حيوانى ، و اما مال را و خود را فدا كردن براى آسايش و سعادت بشر نام حرص ندارد . پس در حقيقت حرص دنبال مال رفتن نيست كه نقطهء مقابلش دست كشيدن باشد . حرص وسيله قرار دادن مال است براى شهوات پست و يا مال را براى خود مال دوست داشتن ، و اما مال و اقتصاد را به عنوان وسيله براى محكم كردن زندگى قرار دادن حرص نيست . پس رهايى از حرص به اين است كه انسان شخصيت و هدف عالى پيدا كند و به قول مولوى مال را براى دينْ حمول باشد . رجوع شود به ورقهء دنيا از نظر دين و اينكه دنيا را براى خود خواستن يك مطلب است و مسئوليت را در امور دنيوى داشتن مطلب ديگرى است . تأثير مال در طغيان و از دست دادن انسانيت در قرآن كريم آمده : * ( ان الانسان ليطغى . أن ر اه استغنى . ) * ما در عمل ، بسيارى از توانگران را مىبينيم كه به واسطهء پيدا كردن پول همه چيز را از دست داده‌اند ، شرافت و عفت و رحم و انسانيت و ادب و وجدان و ديانت و عدالت و انصاف و مروّت و كرامت نفس و اخلاق و همه چيز را از دست داده‌اند ، به صورت يك حيوان درنده درآمده‌اند ، ديگران را غلام و كنيز و بردهء خود مىدانند ، هيچ حقى براى كسى ديگر قائل نيستند ، حاضرند براى كيف و لذت يك شب خودشان يك دختر ( و گاهى يك پسر ) را براى هميشه بدبخت كنند ، در فكرشان طغيان است كه خودشان را برگزيدهء خدا مىدانند * ( ( أ نطعم من لو يشاء الله اطعمه ) ) * . بهترين نمونه همين وضعى است كه امروز مالكين عمده در برابر رعاياى بدبخت بيچارهء خود